“Toen Smarthouse veranderde van productiemaatschappij naar creative impact studio viel eindelijk alles op zijn plaats. Eerst produceerden we zowel commercials als films en documentaires, maar ik voelde me in beide werelden nooit echt thuis. Het was een goed businessmodel, maar ik werd er letterlijk ziek van.
Dat manifesteerde zich toen we stil moesten staan tijdens de Covidpandemie. Ik kreeg in de eerste week van de lockdown een maagontsteking. Van de stress natuurlijk, maar ik kon die stress niet plaatsen. Ik verdiende toch lekker geld met die commercials en kon af en toe een film doen, dus wat wilde ik nog meer? Ik relateerde succes aan geld verdienen en na jaren ploeteren ging het eindelijk goed, dus ik zag totaal niet dat ik mezelf aan het uithollen was. Dankzij de tijd om te reflecteren besefte ik langzaam maar zeker dat ik aan de ene kant films maakte die iets bijdroegen aan de wereld, maar aan de andere kant die wereld alleen maar slechter maakte met commercials. Dat was een knelpunt, letterlijk, in mijn buik. En die pandemie hield ons allen een spiegel voor dat we de dingen anders moesten doen.”
“Ik zat in een transitie, net zoals we nu met de maatschappij in een transitie zitten. En dat gaat niet over een nacht ijs, dat moet kunnen bezinken.”
“Het begon voor mij bij de gedachte om meer nee te zeggen en eindigde bij de overtuiging dat ik moest stoppen met reclames. Toen ik dat besluit eenmaal genomen had, voelde ik me direct beter. Alsof er een last van mijn schouders was gevallen. Dit proces ging in kleine stapjes en duurde zo’n driekwart jaar. Ik zat in een transitie, net zoals we nu met de maatschappij in een transitie zitten. En dat gaat niet over een nacht ijs, dat moet kunnen bezinken.
Maar toen rees de grote vraag: wat nu? Had ik eindelijk geen stress meer, belandde ik in een halve midlifecrisis. Want wat moest ik dan nu als producent? Alleen films produceren, dat is voor mij geen duurzaam businessmodel: we zitten met z’n allen in dezelfde subsidiepot te vissen en het is nogal druk bij die vijver. Ik voel heel veel ellenbogen en iedereen houdt elkaar in de gaten en dat ervaar ik als heel intens en verstikkend. Daarnaast wilde ik ook graag de kennis die we hadden opgedaan met het maken van commercials gebruiken. Alleen wist ik niet zo goed hoe.
Dus toen volgde een lange periode van mezelf en het bedrijf opnieuw uitvinden. Wie ben ik en wie zijn we als bedrijf, waar staan we voor en waar zijn we goed in? We formuleerden een paar kernwaardes die ons hielpen een nieuwe visie en missie te ontwikkelen. We wilden multidisciplinair blijven werken, advertising as a force for good gebruiken, met mensen die purpose gedreven waren en onze waarden delen. En zo kwamen we op onze nieuwe missie – purpose gedreven mensen helpen hun verhaal te vertellen om zo een positieve impact op people and planet te maken. En dan maakt het ons niet zo veel uit in welke vorm je het verhaal vertelt. Dat kan in zijn als film, documentaire of animatie, maar ook als merkstrategie, logo, website of campagne. En het leuke hieraan is dat we met heel veel verschillende mensen werken, van kunstenaar tot filmmaker, tot merkeigenaar en tot professor. En met Film For Future, natuurlijk! Het was te gek om samen met jullie op zoek te gaan naar wie jullie zijn, waar jullie voor staan en hoe we dat het best over het voetlicht kunnen krijgen zodat het resoneert met de doelgroep en dat te vertalen naar een strategie en een visuele identiteit, een logo en een website.”
“Ik geloof dat wij als verhalenvertellers een nieuw perspectief kunnen bieden en zo kunnen bijdragen aan de transitie naar een duurzame, inclusieve maatschappij in verbinding met de natuur.”
“We zitten nu nog in de opbouwfase, en dat is niet altijd makkelijk. We moeten onze opdrachtgevers namelijk weer opnieuw vinden, want voor een reclamebureau ga ik nooit meer werken. En dat kost tijd, maar gelukkig hebben we goed gespaard tijdens de reclameperiode en kunnen we in onszelf investeren. Ook de filmmakers moeten ontdekken wie we zijn en met welke plannen ze bij ons terecht kunnen.
Ik hoop dat wij de ‘go to’ worden voor mensen die impact willen maken met hun werk, merk of bezigheden. Ik geloof dat wij als verhalenvertellers een nieuw perspectief kunnen bieden en zo kunnen bijdragen aan de transitie naar een duurzame, inclusieve maatschappij in verbinding met de natuur. Ons ‘Grote Verhaal’ is gebaseerd op het kapitalistische groeimodel (een tweede auto, twee keer per jaar op vakantie, etc.) maar we hebben nu een nieuw verhaal nodig. Van ‘ik’ en ‘meer’ naar ‘samen’ en ‘beter’. Dat vertel je door mensen te inspireren met positieve entertainende verhalen, en juist niet door shockdocs (docu’s die alleen maar gruwelijkheden en misstanden laten zien, maar niet met een oplossing komen) of ‘cli-fi’s’ (films die ons een rampzalige toekomst voorspellen met klimaat rampen e.d.). Dat is echt mijn missie geworden: Making Impact through Art.”
“door elke keer te vragen: “Is dit echt de enige manier of kan je nog even uit je hokje stappen?” bevraag je de status quo en houd je mensen een spiegel voor.”
“Bij de productie vraag ik de heads of departments hoe je van less more kunt maken. We moeten echt terug naar minder. Een heel concreet voorbeeld: ik heb wel eens met een Poolse regisseur gewerkt die specifiek een heel lichtgevoelige camera wilde, omdat hij ‘s avonds in Amsterdam wilde draaien met enkel bestaand licht. Dat kan dus gewoon. Het zag er fantastisch uit. Dankzij deze mindset hoefde er geen hele lichtwagen te komen. Hij had veel meer vrijheid, hoefde geen straten af te zetten en kon zo improviseren. Dat betekent niet dat ik dit bij alle films wil doen, want ik wil wel recht doen aan de creatieve visie van de makers. Maar door elke keer te vragen: “Is dit echt de enige manier of kan je nog even uit je hokje stappen?” bevraag je de status quo en houd je mensen een spiegel voor. En natuurlijk doe ik dat nog steeds te weinig … In ieder geval minder dan ik eigenlijk zou willen.”
